تک‌خوانی و تکنوازی،  فرم‌های بنیادین موسیقی ایرانی هستند که پرداختن به آن توسط هنرجو - هنرمند، مستلزم رهیافت‌های فراوان و تتبع طولانی و جامع در دو حوزه‌ی ردیف و سبک می‌باشد.

آواز و آوازخوانی در موسیقی ایرانی، نه تنها به عنوان یک فرم هنری بلکه به عنوان یک وسیله ابراز هویت فرهنگی و تاریخی ملتی است که به مدت هزاران سال در حال تکامل بوده است. آوازخوانی، به عنوان یک فن، نیازمند تسلط بر تکنیک‌ها، مفاهیم و اصول خاص خود است. این مفاهیم و تکنیک‌ها، نه تنها در ردیف و سبک‌های مختلف موسیقی ایرانی جای دارند، بلکه در تعامل با شعر و متن آوازی نیز اهمیت بسزایی دارند. برای هر هنرجوی موسیقی، آشنایی با این مفاهیم و تکنیک‌ها، گام مهمی در راه تکامل و پیشرفت هنری است. از این رو، توجه به این موضوعات و ترویج آن در جامعه هنری، می‌تواند نقش موثری در حفظ و ارتقاء این هنر باستانی و ملی داشته باشد.

این وبینار می کوشد که به شکلی بسیار کلی، درباره‌ی آواز و آوازخوانی در موسیقی ایران سرفصل‌هایی را طرح کند. امید آن که این تلاش، سرآغازی برای ایجاد و بسط نظریه‌های مرتبط با آواز قرار گیرد.